นั่นแน่ ครั้งที่แล้ว 1 สัปดาห์ ครั้งนี้ก็เลย 1 เดือน หนะนะที่จะมาอัพเรื่องราวที่ผ่านมาทั้งหมด 1 เดือน

อ่ะๆๆ ก็เริ่มจากรัยดีหว่า จำไม่ได้เอาเป็นตั้งแต่วันพ่อละกันเนอะ คือแบบว่าวันนั้นนะต้องตื่นแต่เช้าไปทำงานสังคมแหละ

แล้วก็ได้ทำบุญวันพ่อด้วย แล้วก็โทรไปป๊ะป๊ามาด้วย จากนั้นก็ไปเซ็นทรัล เพื่อพาเพื่อนไปทำสวย กูก็ไปเดินเที่ยวรอกับมดและแก้ว

(ไปเป็นก้าง5555) ไปตั้งแต่ เที่ยงครึ่ง เดินถึง 5 โมงครึ่ง เดินจนเซ็นทรัลทะลุ เดินจนแก้วกลับไปปล่อยให้เดินกับมดสองคน และแล้วเวลาที่รอคอย

ก็มาถึง ไอ้ม๋าน้อยโทรมาแล้ว เหมือนสวรรค์โปรด โทรมาถามว่ารอที่ไหน กูเลยบอกว่ารอหน้า AIIZ จากนั้นผ่านไป 10 นาทีหรือมากกว่านั้นกูกะมดเริ่มสงสัยเลยโทรไปหา มันกะทำเสียงดุใส่กูอ่ะ ฮือๆๆๆ

ถามว่ากูอยู่ไหน กูก็บอกไปแล้วถามว่าอยู่ไหน มานตอบกูว่า อยู่หน้า B2S แป่ว ฮือๆๆๆแล้ววันนี้กูจะได้กลับมั้ยเนี่ย คิดกับมดไว้ว่าคอยดูนะถ้ามันมั่ยสวยกูจะงอนมัน แต่ดีนะที่มันสวยกูก็เลยไม่งอน 555 แค่

บ่นมันนิดหน่อย จากนั้นกูกับมดก็ไปหาหมอ เรื่องราวจบลงที่ 2ทุ่มนิดๆ กูก็อืม เป็นสัปดาห์แห่งการผลาญเงินกูจริง

และแล้วก็เข้าสู่สัปดาห์การเตรียมตัวสอบแต่ ก็ไม่มีการเตรียมตัวอะไรทั้งสิ้น ส้มยังไปยืมจูมงไอ้ป่านมานั่งดู เพราะฟังบิ๊ก กับป่านนั่งเถียงกันให้ฟัง

ก็เลยอยากรู้เป็นความผิดมึงไอ้ป่าน 5555 และแล้วก็เข้าสู่คืนวันที่ 15 กูก็ไม่ได้หวังรายมากมายนะ แต่ก็ตื่นเต้นนิดนึงที่อายุจะเพิ่มขึ้นอีกแล้วเว้ย

ไอ้ม๋าน้อยก็หนีกูไปอ่านหนังสือในมอปล่อยให้กูอ่านสืออยู่ห้อง แบบไม่รู้เรื่อง และแล้วเมื่อเวลา 23.50 ก็มีโทรสับสายหนึ่งซึ่งโทรมาเวลานี้แทบทุกปี

แล้วปีนี้ก็โทรมาอีก ดีใจมากคิดว่าจะไม่ได้รับโทรสับสายนี้แล้วปีนี้ ถึงมันจะเป็นอดีตไปแล้วแต่อยากบอกให้เจ้าของโทรสับสายนั้นไว้ว่า ยังไงเรา

ก็จะยังเป็นเพื่อนกันอยู่ตลอดไป และจะอยู่ในความทรงจำของเราเสมอ แล้วก็ตามด้วยสายซ้อนของมู๋หยีที่อยู่กับเดียร์ และตาล และมู๋อ้วน ซ้อนกันใหญ๋พอรีบวาง

วางกันหมดซะงั้น ส้มก็เลยไม่เป็นไรเว้ย ส้มโชว์เบอร์กลับไปให้มันอวยพรก็ได้ 5555555  แอบงอนอีเอิงที่มันไม่โทรมาแต่พอมาอ่าน hi5 ก็เลยให้อภัยมันไป

แต่อีเล้ง อีปอ อีกานต์ อีแพร เมิงลืมวันเกิดกู งอนๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ กูก็เลยตามไปว่ามัน hi 5 แล้วพวกมานเลยมาสารภาพกะกูมั่ยด้ายลืม แต่ยุ่งอยู่ กูจะดีใจดีมั้ยเนี่ย

แต่อีคนนี้นี่สิ สองวันถัดมาโทรมาหากูกูไม่รับ มันโทรมาอีกโทรมาด่ากูว่าไม่รับโทรสับมันซะงั้น ให้ทายว่ามันโทรมาหากูทำไม มันโทรมาแฮปปี้เบิร์ดเดย์กูมึง กูจะ

ดีใจดีมั้ยที่มันจำได้แต่จำผิดวัน เออๆๆๆแต่กูก็ดีใจที่มันยังไม่ลืมกูนะอีปอ  ส่วนไอ้ม๋าแพรหายไปเลยนะมึง ไม่โทรหากูเลย   อิอิ เด๋วอัพก่อนตอนเที่ยงคือวันเกิดกูมีโรคจิตมาเคาะห้องกูด้วย

แล้วมันก็ส่งกระดาษน่ารักๆใบหนึ่งเข้ามาในห้อง กูก็อยากเห็นหน้าโรคจิตคนนั้นแต่มันหนีไปแล้ว กูเลยอยากบอกมันว่า ขอบจัยไอ้ป่านโรคจิตสำหรับกระดาษน่ารักๆแผ่นนั้น  แล้วตามด้วยไอ้ม๋าน้อย

ทำsurprise กู ด้วยการปักครอสติสให้กู มีคนแอบกระซิบมาว่ามันปักเป็นปีเลย ดีใจๆๆๆน่ารักด้วย ต่อมาวันจันทร์กูก็ไปอาฆาตเพื่อนอีกคนว่ามันไม่อวยพรกูมันก็ทำหน้างง บอกกูว่าอีกสองวันไม่ใช่หรอ

วันนี้วันที่ 14 นี่ แป่ว สรุปว่าเพื่อนกูจำได้แต่เมาวัน เชอะๆๆๆ กูไม่งอนมันหรอกอิอิ ไว้จะมาอัพใหม่นะ

 

คิดถึงทุกคนนะ

นั่นแน่ ครั้งที่แล้ว 1 สัปดาห์ ครั้งนี้ก็เลย 1 เดือน หนะนะที่จะมาอัพเรื่องราวที่ผ่านมาทั้งหมด 1 เดือน

อ่ะๆๆ ก็เริ่มจากรัยดีหว่า จำไม่ได้เอาเป็นตั้งแต่วันพ่อละกันเนอะ คือแบบว่าวันนั้นนะต้องตื่นแต่เช้าไปทำงานสังคมแหละ

แล้วก็ได้ทำบุญวันพ่อด้วย แล้วก็โทรไปป๊ะป๊ามาด้วย จากนั้นก็ไปเซ็นทรัล เพื่อพาเพื่อนไปทำสวย กูก็ไปเดินเที่ยวรอกับมดและแก้ว

(ไปเป็นก้าง5555) ไปตั้งแต่ เที่ยงครึ่ง เดินถึง 5 โมงครึ่ง เดินจนเซ็นทรัลทะลุ เดินจนแก้วกลับไปปล่อยให้เดินกับมดสองคน และแล้วเวลาที่รอคอย

ก็มาถึง ไอ้ม๋าน้อยโทรมาแล้ว เหมือนสวรรค์โปรด โทรมาถามว่ารอที่ไหน กูเลยบอกว่ารอหน้า AIIZ จากนั้นผ่านไป 10 นาทีหรือมากกว่านั้นกูกะมดเริ่มสงสัยเลยโทรไปหา มันกะทำเสียงดุใส่กูอ่ะ ฮือๆๆๆ

ถามว่ากูอยู่ไหน กูก็บอกไปแล้วถามว่าอยู่ไหน มานตอบกูว่า อยู่หน้า B2S แป่ว ฮือๆๆๆแล้ววันนี้กูจะได้กลับมั้ยเนี่ย คิดกับมดไว้ว่าคอยดูนะถ้ามันมั่ยสวยกูจะงอนมัน แต่ดีนะที่มันสวยกูก็เลยไม่งอน 555 แค่

บ่นมันนิดหน่อย จากนั้นกูกับมดก็ไปหาหมอ เรื่องราวจบลงที่ 2ทุ่มนิดๆ กูก็อืม เป็นสัปดาห์แห่งการผลาญเงินกูจริง

และแล้วก็เข้าสู่สัปดาห์การเตรียมตัวสอบแต่ ก็ไม่มีการเตรียมตัวอะไรทั้งสิ้น ส้มยังไปยืมจูมงไอ้ป่านมานั่งดู เพราะฟังบิ๊ก กับป่านนั่งเถียงกันให้ฟัง

ก็เลยอยากรู้เป็นความผิดมึงไอ้ป่าน 5555 และแล้วก็เข้าสู่คืนวันที่ 15 กูก็ไม่ได้หวังรายมากมายนะ แต่ก็ตื่นเต้นนิดนึงที่อายุจะเพิ่มขึ้นอีกแล้วเว้ย

ไอ้ม๋าน้อยก็หนีกูไปอ่านหนังสือในมอปล่อยให้กูอ่านสืออยู่ห้อง แบบไม่รู้เรื่อง และแล้วเมื่อเวลา 23.50 ก็มีโทรสับสายหนึ่งซึ่งโทรมาเวลานี้แทบทุกปี

แล้วปีนี้ก็โทรมาอีก ดีใจมากคิดว่าจะไม่ได้รับโทรสับสายนี้แล้วปีนี้ ถึงมันจะเป็นอดีตไปแล้วแต่อยากบอกให้เจ้าของโทรสับสายนั้นไว้ว่า ยังไงเรา

ก็จะยังเป็นเพื่อนกันอยู่ตลอดไป และจะอยู่ในความทรงจำของเราเสมอ แล้วก็ตามด้วยสายซ้อนของมู๋หยีที่อยู่กับเดียร์ และตาล และมู๋อ้วน ซ้อนกันใหญ๋พอรีบวาง

วางกันหมดซะงั้น ส้มก็เลยไม่เป็นไรเว้ย ส้มโชว์เบอร์กลับไปให้มันอวยพรก็ได้ 5555555  แอบงอนอีเอิงที่มันไม่โทรมาแต่พอมาอ่าน hi5 ก็เลยให้อภัยมันไป

แต่อีเล้ง อีปอ อีกานต์ อีแพร เมิงลืมวันเกิดกู งอนๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ กูก็เลยตามไปว่ามัน hi 5 แล้วพวกมานเลยมาสารภาพกะกูมั่ยด้ายลืม แต่ยุ่งอยู่ กูจะดีใจดีมั้ยเนี่ย

แต่อีคนนี้นี่สิ สองวันถัดมาโทรมาหากูกูไม่รับ มันโทรมาอีกโทรมาด่ากูว่าไม่รับโทรสับมันซะงั้น ให้ทายว่ามันโทรมาหากูทำไม มันโทรมาแฮปปี้เบิร์ดเดย์กูมึง กูจะ

ดีใจดีมั้ยที่มันจำได้แต่จำผิดวัน เออๆๆๆแต่กูก็ดีใจที่มันยังไม่ลืมกูนะอีปอ  ส่วนไอ้ม๋าแพรหายไปเลยนะมึง ไม่โทรหากูเลย   อิอิ เด๋วอัพก่อนตอนเที่ยงคือวันเกิดกูมีโรคจิตมาเคาะห้องกูด้วย

แล้วมันก็ส่งกระดาษน่ารักๆใบหนึ่งเข้ามาในห้อง กูก็อยากเห็นหน้าโรคจิตคนนั้นแต่มันหนีไปแล้ว กูเลยอยากบอกมันว่า ขอบจัยไอ้ป่านโรคจิตสำหรับกระดาษน่ารักๆแผ่นนั้น  แล้วตามด้วยไอ้ม๋าน้อย

ทำsurprise กู ด้วยการปักครอสติสให้กู มีคนแอบกระซิบมาว่ามันปักเป็นปีเลย ดีใจๆๆๆน่ารักด้วย ต่อมาวันจันทร์กูก็ไปอาฆาตเพื่อนอีกคนว่ามันไม่อวยพรกูมันก็ทำหน้างง บอกกูว่าอีกสองวันไม่ใช่หรอ

วันนี้วันที่ 14 นี่ แป่ว สรุปว่าเพื่อนกูจำได้แต่เมาวัน เชอะๆๆๆ กูไม่งอนมันหรอกอิอิ ไว้จะมาอัพใหม่นะ

 

คิดถึงทุกคนนะ

ลอยกระทงปีนี้ แบบว่าสนุก อ๊ะๆๆคิดว่าไปลอยกระทงมาหรอ

แบบว่าป่าววว แต่.... ไปเที่ยว We-za แบบว่าไม่เคยไป ไม่เคยเข้า

ครั้งแรกเว้ย เหมือนหลุดไปอยู่อีกโลกเลยอ่ะ ชีวิตกูเปลี่ยนไปตั้งแต่มาถึงหอ

อีเดียร์ ชุดที่กูไม่เคยแต่ง ไม่เคยทำผมดัด กูทำหมด แบบว่าเริ่มต้นที่We-za ไปถึงติ้มบอกร้างงงง

ก็เลยเปลี่ยนไปนั่งเล่น ไปนั่งเล่น ร้านไม่มีโต๊ะ กลับไปวีซ่าต่ออ ดึกหน่อยคนเริ่มเยอะร้านเริ่มคึกคัก

เพื่อนๆก็เริ่มมึน เพื่อนอีแจงก็มาพอมาถึงกูก็รู้เลยว่าแม่ง น่ารักจังว้อยยยย ถึงว่าอีแจงงต้องสวยตาม

สนุกๆๆๆ ก่อนไปเพื่อนบอกกูว่าวันนี้คงได้ชาย ป่าววว ไม่ได้เลย แต่ก็สนุกนะว้อย อะๆๆๆระหว่างทางกลับ

เพื่อนกูเมาแล้วอ้วก กูก็นะเหอะๆๆๆๆเพิ่งรู้ว้อย ว่าดูแลเพื่อนที่เมาแม่งลำบาก อีเดียร์บอกว่ากูไม่น่าสร่างเลย

อิอิ แต่วันนี้กูสนุกมากๆ หลังจากที่กูไม่ได้มาเล่นกับพวกเพื่อนมานาน  เป็นลอยกระทงปีแรกที่ไม่ได้ไปงานลอยกระทงแต่ไปเที่ยวแทน

 

 

 

 

คิดถึงพวกมึงทุกคนๆๆๆๆ

 

 

วันนี้เป็นวันที่กุมีความร้สึกว่าชีวิตกูกำลังจะเจออะรัยอีกมากในอนาคต

และในอดีตที่ผ่านมกูก็เจออะรัยมาเยอะเหมือนกัน ทุกสิงที่เกิดขึ้นกะกู  กูพยายามจะคิดว่ามันเป็นสิ่งที่ดีนะ  อย่างน้อยเรื่องทุกข์ก็เป็นประสบการณ์ให้กู

รู้จักลุกขึ้นสู้ อุปสรรคจะทำให้กูเดินทางไปพบกับความสำเร็จได้  วันเวลาที่ผ่านมากูพยายามจะมีความสุขกับมันเสมอมา ทั้งที่บางเรื่องกูก็ท้อมากเหมือนกัน กูแอบน้อยใจพวกมึงบ่อยครั้งแต่กูก็รักพวกมึงเสมอ กูอยากมีความทรงจำดีๆเก็บไว้ กูไม่อยากเป็นคนทำลายมัน บางครั้งกูอึดอัดอยากพูด แต่กูไม่รู้จะพูดกะคัย จะมีครายฟังกูมั้ย สนใจกูรึป่าว

บางครั้งกูก็อยากให้เวลามีมากกว่าวันละ 24 ชั่วโมงเพื่อที่กูจะทำอะรัยก็ด้ายให้ถูกใจทุกๆคน

กูอยากบอกว่าบางครั้งกูร้องไห้ เพราะกูอยากร้อง ติงต๊องมะ แต่กูร้องแล้วสบายใจนะนมึเว้ย

กูอยากเป็นคนใจแข็ง แต่มีคนบอกกูว่าปล่อยให้เวลาเป็นเครื่องตัดสินดีกว่า กูว่าก็คงงั้น ทำมัยบางคนมานมีความสุขกับชีวิตมานจัง  รึกูมั่ยรุจักพอเอง

เฮ้อ เศร้า

 

 

            Drie_elf กูรักพวกมึงนะแต่บางครั้งกูก็น้อยใจพวกมึงหวะ คิดถึงนะเว้ย

            TomZab     ขอบคุณเสมอที่อยู่เคียงข้างกูในวันที่กูเศร้า